Losers – Non Creators Company

Max en Rosita, gekleed in de strakste turnpakjes, schitteren als dynamisch duo van een internationaal turnteam op de Olympische Spelen. Ze zijn goed, de beste, de winnaars! Tot er opeens een stem aankondigt dat er maar één winnaar kan zijn en de arena opeens verandert in de eerste ronde van een talentenjacht.
Ze worden tegenstanders in plaats van teamgenoten. Aangespoord door een jurylid om steeds verder te gaan, neemt hun prestatiehonger toe. De talentenjacht mond uit in een groteske competitie waarin de opdrachten steeds absurder worden: van het zo realistisch naspelen van de maanlanding, tot het alle verdrietigste verhaal ooit moeten vertellen met echte tranen, tot het moeten uitbeelden van huishoudelijke apparaten. Wanneer de een wint en de ander verliest, wordt zowel de leegte van de winnaar, als de jaloezie van de verliezer zichtbaar.

LOSERS is een absurde, tragikomische en fantasierijke zaalvoorstelling over prestatiedruk en faalangst, waarin de strijd om erkenning, en de prijs van winnen of verliezen, op scherp worden gezet. Het publiek wordt uitgedaagd om na te denken over de betekenis van succes en falen in een wereld waar alles een competitie is. Wij maken een ode aan de verliezer; de loser, de je-was-er-bijna-maar-net-niet. We even een stem aan de tweede plek. Aan degene die vol moed als een boer met kiespijn klapt voor nummer 1. Degene die eigenlijk het onderdeel betere turnde, maar waarbij het maandverbandje wat te zien was, voor minpunten zorgde. Degene die misschien wel beter was, maar net iets minder knap. Degene die hoe dan ook door blijft vechten voor goud. Ookal. Lukt. Het. Nooit. In een fucking fanatieke voorstelling doen we een poging om onze mislukkingen te vieren. We onderzoeken waarom we zo graag willen winnen. Of misschien moet de vraag zijn; waarom we zo graag niet willen verliezen. Waarom falen geen optie is maar toch vaak onvermijdelijk. En waarom wij het onverdraaglijk vinden om te verliezen. Om tegen onze ouders te moeten vertellen “Dat het een close call was maar toch weer nèt niet helaas. Dat dat niet erg is. Dat dit juist meer motivatie geeft om door te gaan. Dat we het de ander ook echt wel gunnen. Dat het wel komt als het onze tijd is. Dat we het misschien ook niet zo goed deden. En dat meedoen belangrijker is dan winnen, hè. En dat dat echt geen kutzin is hoor nee hoor nee nee. Want het is niet erg om tweede te worden, we worden er ook juist zo strijdvaardig van. En dat het hoogtepunt nog niet gehaald is, dus dat stoppen geen optie is.